Tuesday, November 19, 2013

ရတုေျမ ကဗ်ာျပပြဲ (၃)




 
လိုင္စင္မဲ့ ညေန

သူ႔ကိုယ္သူ ေကာက္ရမလားလို႔
စစ္ေတာင္းျမစ္က
ငါ ့ကိုေသာက္လား  ေသာက္ရဲ႕ ။

က်ားလွ်ာပန္းေတြၾကည့္လို႔
သနပ္ခါးလိမ္း ပန္းပန္
ၿမိဳ႕ပတ္လည္ကန္စိမ္းက
ငါ ့ကိုေသာက္လား  ေသာက္ရဲ႕ ။

ေခတ္ၿပိဳင္အတြင္း
ေခါင္းတစ္ရွင္းစာ . . . တဲ့
လိုင္စင္ရ ညေနခင္းက
ငါ ့ကိုေသာက္လား  ေသာက္ရဲ႕ ။

တို႔ၿမိဳ႕ေလး ရဲ႕
ေငးရီေနေသာ
ဂႏၳ၀င္
တပင္ေရႊထီးထန္းေတာက
ငါ ့ကိုေသာက္လား  ေသာက္ရဲ႕ ။

ငွက္ခါးေတာင္ကလည္း
ဘီယာပုလင္းခြံ
ဟင္နီကင္ဘူးခြံေပၚ
ခၽြန္ေနေအာင္မာန
အျမဳပ္ တ ထထနဲ႔
ငါ ့ကိုေသာက္လား  ေသာက္ရဲ႕ ။

ဟုတ္ကဲ့ . . . .
တုတ္ေကာက္နဲ႔
ေဂ်ာ္နီလမ္းေလွ်ာက္ထက္
သြက္လက္က်န္းမာဖို႔
ငါ ့ကိုေမွာက္ေနေအာင္
ခြက္လွည့္ေသာက္ေနၾကေလရဲ႕ ။                 ။

                                      ေကတုဘုန္းေမာ္

ရတုေျမ မဂၢဇင္း
အတြဲ (၁) အမွတ္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀၁၃ ။

ရတုေျမ ကဗ်ာျပပြဲ (၃)



 
အလြမ္းေျပ

ဘုရင့္ေနာင္  လက္ရံုးရည္
နတ္သွ်င္ေနာင္ ႏွလံုးရည္
သေႏၶတည္ခဲ့တဲ့ ေဒသ
ပဲခူးရိုးမ ေတာင္တန္း
စစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္း
သမိုင္းျဖတ္သန္းမူပံုရိပ္
သိပ္ၿပီးလွပပါတယ္။
ကုလားျဖဴနယ္ခ်ဲ႕
ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကကာလ
ဟိုးအတိတ္က ဆိုင္းဆင့္စကား
ခက္ရင္းသြားနဲ႔ ေျဗာင္ဆူမတဲ့
(ပ်ဥ္းမနား နဲ႔ ေတာင္ငူ) ဆိုပါကလား
အလင္းႏွစ္ ၁၀၀ က
ၾကားႏိူင္ေလာက္ပါတယ္ ။
ရိုးမတိုက္ပြဲ
ေဆးတံကိုကိုက္ခဲလို႔
'' တာေကာဒီ '' တို႔လူစု
ဖက္ဆစ္ကိုအံတုခဲ့ၾက
၁၉၄၅ ခု မတ္လ
''ဗန္ေမာ္တင္ေအာင္'' ရသ
လတ္ဆတ္ေမႊးျမျခင္း
ေတာင္ငူတမ္းခ်င္းေလ ။
ေတာင္ငူ ပ်ဥ္းမနား
အိမ္ဦးနဲ႔ ၾကမ္းျပင္အလား
ကဗ်ာသမား၊ စာသမား
ႏွလံုးသားဗဟိုဟ္ခ်က္မ
အေရာင္အေသြး
မ်ဥ္းတစ္ေျပးတည္း
လက္သည္း နဲ႔ လက္ထိပ္
ကဗ်ာကို သိပ္ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္ ။
လံွစြပ္လိုခၽြန္ျမတဲ့
ကေလာင္တစ္ေခ်ာင္းကို
ငါလိုခ်င္တယ္ . . . တဲ့
မာယာေကာ့စကီး ရဲ႕စကား
ငါတို႔အားလံုး
ေလးစားခဲ့ၾကပါတယ္ ။
ကဗ်ာရဲ႕ နယ္ပယ္ဟာ
သစၥာတရား
ထြန္းကားရာျဖစ္တယ္ ။
ျမင့္ျမတ္တဲ့
ကဗ်ာရဲ႕တံခါး၀
ဖြင့္လို႕ၾကည့္ပါ ။

အလင္းတန္းဟာ
အေတာင္ပံမပါဘဲ
ေျခေထာက္မပါဘဲ
ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္ ။
(ကဗ်ာဆရာဆိုတာ
ကမၻာ က
အသိအမွတ္ျပဳျခင္းမခံရတဲ့
ဥပေဒျပဳသူျဖစ္တယ္)
ရွယ္လီေျပာတဲ့စကား
မုသားဗလာ
ေသြးထြက္ေအာင္မွန္ပါကလား
ပ်ဥ္းမနားသား
ေတာင္ငူသားတို႔
ဘာမ်ားေကာတတ္ဦးမွာလဲ ။
အခ်ိန္ဟာတရားသူႀကီးျဖစ္ပါတယ္ ။
ကဗ်ာဟာသက္ေသေကာင္းျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ။
ေတာင္ငူကဗ်ာ
ပ်ဥ္းမနားကဗ်ာ
(ပေဒသရာဇ္တမ္းခ်င္း)
ပန္းခင္းကို
ျမင္းစီးၾကည့္ျခင္းမဟုတ္
ပ်ဥ္းမနားသားငါ
ေတာင္ငူနဲ႔အလွမ္းကြာ
ေရအိုး နဲ႔ ေရမႈတ္ပမာ
နီးပါေသာ္လည္း
အေရာက္က်ဲခဲ့
ရင္ထဲမခ်ိခံစားမိ ။
မ်က္လံုးခ်င္းေ၀းေနၾကေပမယ့္
ႏွလံုးသားခ်င္းနီးေနၾကပါသတဲ့
ဟုတ္ကဲ့ . . . ဒီစကားနဲ႔
သင္တို႔ကို
လက္ေဆာင္ပါးလိုက္ပါရဲ႕       ။         ။

                                      ေမာင္သင္းခိုင္
ရတုေျမ မဂၢဇင္း
အတြဲ (၁) အမွတ္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၀၁၃ ။

Saturday, November 16, 2013

ေလးကၽြန္းေျမ ၊ ကဗ်ာျပပြဲ (၂)






ေပၚေႏြလလွ်င္ (အဂၤလိပ္+ျမန္မာ)

                                            နတ္သွ်င္ေနာင္
ေပၚေႏြလလွ်င္၊ ေတာင္ကၿခိမ့္ျမဴး၊
မင္းလြင္ဦးွႏွင့္၊ ပ်ံ႕ပ်ဴးခ်ဳပ္ထုိင္း၊
မုန္တုိင္းဆင္လို၊ တိမ္ညိဳမိႈင္းထပ္၊
ျပက္လွ်ပ္ျပကာ၊ စိမ္း၀ါမိုးပန္း၊
ေထြေထြစြန္းက၊ ေရသြန္းသာၾကည္၊
ေပ်ာ္ရမည္ကို ျမရည္သက္မွတ္၊
ေရာက္ခဲလတ္ဟု၊ ခ်စ္ထြတ္တင္သည္၊
ျပာစင္ရႊန္းလတ္၊ ျဖဴ၀န္းမြတ္လွ်င္၊
ၾကာၫြတ္ဖေယာင္း၊ ေနရွိန္ေျပာင္းသို႔၊
ဆင့္ေလာင္းလြမ္း၀ွန္၊ ရွိလိမ့္ဟန္ကို၊
တိမ္စြန္ေလလွ်င္၊ ဖူးေရာက္ခ်င္သည္ ၊ ငွက္သြင္ပ်ံႂကြမတတ္ေသာ္။

ေျမာ္ေခ်ကလွ်င္၊ ကာလအေလ်ာက္၊
ပိေတာက္လွ်ံခဲ၊ ေရႊရည္စြဲက၊
ပုလဲငံုသြယ္၊ အလွယ္လွယ္တိ၊
စံပယ္ျဖဴေမႊး၊ စံကားေသးကို၊
ျမတ္ေလးစံုမက္၊ ကၽြႏ္ုပ္လက္ျဖင့္၊
ေရြးလ်က္ရြရြ၊ မဆင္ရတည့္၊
ကာလသို႔ေအာင္၊ ရည္ေစာင္ပန္းမွန္၊
မမီလြန္ကဲ၊ ခ်ိန္တန္သို႔သည္၊
ျပန္မည္ေလသာ၊ မေရာက္လွာဟု၊
 ႀကံကာေခြ၍၊ ေနလိမ့္မည္ကို၊
ရွိသည္မႈရန္၊ မင္းေရး၀န္ေၾကာင့္၊
ေလွ်ာက္ပန္ေစ့မွ်၊ မေခ်ရေသာ္၊
 ၿပိဳက္က်သြယ္ျဖည္း၊ ႏွင္းထက္သည္း၍၊
၀မ္းနည္းလ်က္ပင္၊ ေပ်ာင္းလိမ့္ထင္သည္၊ ညက္စင္စံမ်ား အထြတ္ေသာ္။

ေဖ်ာ္ေျဖမွလွ်င္၊ ယုယသံခ်ိဳ၊
ေျပလိုစိမ့္သား၊ က်ဴးပိုက္ျဖား၍၊
ခ်ီသြားမူးမူး၊ ေရွ႕ရက္ဦးက၊
မက်ဴးထင္ထင္၊ ကဆုန္တြင္ကို၊
က်ိဳင္းစင္ျမခဲ၊ စစ္ပြဲရန္ႏွည္၊
ျပန္လွ်င္းမည္ဟု၊ ႏႈတ္ျခည္ေပၚသာ၊
ဆိုေလရွာေသာ္၊ မလႅာရနံ႔၊
ထံုပ်ံ႕ပန္းသတ္၊ ျခဴးနတ္ဆင့္ကံုး၊
စိန္ပြင့္အံုး၀ယ္၊ ပင့္႐ံုးရြရြ၊
လက္သင္မ၍၊ သက္မွ်ငယ္ခ်စ္၊
ေပ်ာင္းလိမ့္ျဖစ္ကို၊ စိစစ္မိမိ၊
သတိခ်ဳပ္ဆည္၊ ေျပမည္မွ်ေ၀း၊
ခ်စ္၀န္ေလးခဲ့၊ ေရးေရးဖူးခ်င္၊ မယ္သို႔လ်င္သည္၊  ငွက္ရွင္လွ်ံမွ်ရဟတ္ေသာ္။

IN COMING SUMMER
                                    NAT SHIN NAUNG (1578-1619)
In coming summer, thunder from the south,
Early vapors spread and clutch like storms,
Dark clouds are stacked, lightning glimmers,
Rainbow drops from the highest shower.
“At the libation festival, we should meet with joy,
But the emerald of my life is tardy.”
So saying, she, the height of my love,
The blue pure elegance, the fair bright smoothness,
Is limp like a withered lotus or like wax
Which the sun’s vigor liquefies. To adore
The lineaments of her strong longing,
I would like to rise and fly in the winds of the sky,
But bird-like, I am powerless to soar.

The padauk flower of pearl and gold,
Pure-white jasmine and magnolia
Have appeared in their several seasons.
I would place them in her hair with my own hands,
But the seasons have passed. I can imagine her thinking
I have not returned at the appointed date.
How can I tell her that war duties keep me?
But she of the lovely complexion
Will let her tears fall heavier than thick mist.

“You hugged and caressed me, hoping to soothe me.
With a sweet voice, you said so casually,
When you set out, you’d be back in May, victorious.”
So saying, the one I loved as my life from youthful days,
Will lean back on the divan decorated
With floral designs and Malayan sandalwood.
Then, holding her hair from falling, she will languish.
Knowing this, the burden of love grows heavy,
And even while controlling my thoughts,
I wish to rush to her like the wheeling disc of the sun.

( ဆရာ၀င္းေဖ ၏ “ျမကန္သာ” စာအုပ္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္ )


Saturday, November 9, 2013

ၿမိဳ႕ေပၚက ျမစ္ ၊ written by ; ရန္လင္းေအာင္




ၿမိဳ႕ ေပၚကျမစ္

                                        Written by ရန္လင္းေအာင္


ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ေန႔စြဲမ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ႏွလံုးသားမ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ လမ္းမမ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ လမ္းသြယ္မ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ရုပ္တုမ်ား . . . . . . .
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ပန္းၿခံမ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ေက်ာက္တိုင္မ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ အေတာင္ပံမ်ား
ေအာက္ေမ႔ဖြယ္ရာ ၾကယ္စင္မ်ား . . . . . .
မေမာဘူး၊ မႏြမ္းဘူး
မနားဘူး ၊
ဘယ္လိုအလင္းမွ
အရိုးျပာျဖစ္တယ္ . . . . မၾကားဖူးဘူး ။
မသိလည္းရွိတဲ့၊ ေက်းဇူးမ်ား . . . . .
မမီလည္းရတဲ့၊ ေက်းဇူးတရား . . . . . .
ရႈဳလိုက္
နဲနဲအားစိုက္ ရႈဳၾကည္႔လိုက္
ရႈဳလိုက္တဲ့ အသက္တိုင္း
ဒီလက္ေတြေပၚ
ႀကီးၿပင္းလို႔
ဒီလက္ေတြေပၚ
အားေသြးလို႔ ။

                             ရန္လင္းေအာင္